Baba Olmak

Kimse bize bu yolun haritasını vermedi; nasıl anne, nasıl baba olunur, birlikte öğreneceğiz. Her şeyi eksiksiz yapmamıza gerek yok — yeter ki bu yolu birlikte yürüyelim.

Yorulduğumda yanımda olman, telaşlandığımda elimi tutman, bebeğimize “her şey yolunda” diyen o sakin sesin olman bana yeter.

Bazen bir bardak su, bir “nasılsın?” ya da sessizce üstlendiğin bir iş en büyük hediyedir; küçük sandığın şeyler bana kocaman geliyor. İlk ultrasonda o kalp atışını birlikte duyalım, randevuların yarısında yanımda ol — bu yolculuk ikimizin. Ağır işleri söylememe kalmadan üstlenmen, beni ne çok rahatlatır bilemezsin.

Sana bağırdığım günler olacak; o an hormonlar konuşuyor, ben değil — kızma, sadece sarıl. Doğum günü geldiğinde senden doktorluk beklemiyorum; sakin ol, benim yerime soruları sor, elimi bırakma.

Sana asıl doğumdan sonra ihtiyacım olacak. O günlerde gece nöbetini paylaş, evi sen çekip çevir, ziyaretçileri sen karşıla — ben iyileşeyim, sen bize sahip çık. Bir derdimi anlattığımda hemen çözmeye çalışma; bazen sadece dinlemen yeter.

Ve unutma: sen de yorulursun, sen de insansın. Kendine de iyi bak — çünkü sen iyiysen, biz iyiyiz.

Mükemmel olmana gerek yok. Öğrenmekten, denemekten ve yanımda olmaktan vazgeçme; en güzel kısmı daha yeni başlıyor.